تبليغاتX
گاتها گاتها

این  چه شوریست     که در دور قمر    می بینم

                                                                                                                                                 همه آفاق پر از فتنه و شر می بینم

 

هر کسی روز بهی می طلبد از ایام

                                                                                                                                   علت آن است که هر روز بد تر می بیند

  

ابلهان را همه شربت ز گلاب و قند است

                                                                                                                                                  قوت دانا همه از خون جگر می بینم

 

اسب تازی شده مجروح به زیر پالان

                                                                                                                                                    طوق زرین همه بر گردن خر می بینم

 

 

دختران را همه در جنگ و جدل با مادر

                                                                                                                                                 پسران را همه بد خواه پدر می بینم

 

 

پند حافظ بشنو :

 

 

                        خواجه برو    نیکی کن

 

 

                     که من این پند به از گنج و گوهر می بینم

 رند شیراز

 

      گفتار نیک                        پندار نیک                         کردار نیک

 

 

نيکی و بدی که در نهاد بشر است                                شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل                                 چرخ از تو هزار بار بيچاره تر است

 

تا زهره و مه در آسمان گـشت پدید                                  بـهتر ز می ناب کـسی هـیچ ندید

من در عجبم ز می فروشان کایشان                                زين به که فروشند چه خواهند خرید

فصل گل و طرف جویبار و لب کشت                             بــا يـک دو سـه دلبـری حــور سـرشت

پيش آر قــدح که بـاده نــوشان صــبوح                             آسوده ز مسجدند و فــارغ ز بـهشت

گردون نگری ز قد فرسوده ماست                                   جیحون اثری ز اشک آلوده ماست

دوزخ شرری ز رنج بیهوده ماست                                  فردوس دمی ز وقت آسوده ماست

تا چند زنم به روی دریا ها خشت                                     بیزار شدم ز بت پرستان و کنشت

خیام که گفت دوزخی خواهد بود                                       که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت

 

دارنده چو ترکيب طبايع آراست                                        از بهر چه او فکندش اندر کم و کاست

گر نيک آمد شکستن از بهر چه بود                                   ور نيک نیامد اين صور ، عیب کراست

آنان که ز پيش رفته اند ای ساقی                                       در خاک غرور خفته اند ای ساقی

رو باده خور و حقيقت از من بشنو                                      باد است هر آن چه گفته اند ای ساقی

 

گویند بهشت و حور و کوثر باشد                                        جوی می و شير و شهد و شکر باشد

پر کــن قـدح بـاده و بـر دستم نِه                                          نـقدی ز هزار نـسیه بـهتـر باشد

گویند بهشت عدن با حور خوش است                                    من می گویم که آب انگور خوش است

اين نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار                                     کاواز دهل برادر از دور خوش است

 

مـن هیچ ندانم که مرا آن که سرشت                                        از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

جامی و بتی و بربطی بر لب کشت                                         اين هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت

گویند که دوزخی بود عاشق و مست                                        قولی است خلاف دل در آن نتوان بست

گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود                                       فردا باشد بهشـت همچون کف دست

ای صاحب فتوا ز تو پر کارتریم                          با این همه مستی ز تو هُشیار تریم

تو خون کسان خوری و ما خون رزان                    انصاف بـده کـدام خونخوار تریم؟

خیام نیشابوری

نوشته شده توسط مهدی در شنبه یکم دی 1386 ساعت 12:27 | ++ | Balatarin add to OYAX
 
offshore