گاتها

آزادی خرمشهر خجسته باد

irangatha — Sun, 24 May 2009 09:08:18 GMT

(آزادی خرمشهر خجسته باد )

زبن پایه تازیان برکنیم

سردارقادسیه!!!!

چنین گفت موبد که بودش وزیر که ای شاه دانا و دانش پذیر

سپاه خزر گربیاید به جنگ نیابند جنگی زمانی درنگ

ابا رومیان داستانها زنیم ز بن پایه تازیان بر کنیم

ندارم به دل بیم از تازیان که از دیدشان دیده دارد زیاد

که هم مارخوارند و هم سوسمار ندارند جنگی گه کارزار

زشیر شتر خوردن و سوسمار عرب را بجایی رسیدست کار

که تخت کیانی کند آرزو تفو باد بر چرخ گردان تفو

شمارا به دیده درون شرم نیست ز راه خرد مهر و آزرم نیست

بدان چهره و زاد و آن مهر و خوی چنین تاج و تخت آمدت آرزوی

گر از چهرشان برگشاییم سخن همانا که هرگز نیابد به بن

به دیده چو خون و به رخ همچو قار به جای بره شان بود سوسمار

خورش دوغ دارند و نان جوین نخوانند یک بر دگر آفرین

سرو پا تهی و شکم گرسنه زمانه تن خوارشان برهنه

نه افسر نه طوق و نه زرینه کفش نه هنگام پیکار کوس و درفش

داستان سرو کاشمر

irangatha — Thu, 07 May 2009 16:25:05 GMT

قصه سرو کاشمر یا کشمر را غالباً شنیده اید سروی که روایت بود پیامبر بزرگ ایران، اشو زرتشت آن را با دست خود از بهشت آورده و در زمین کاشمر کاشته است و حکیم فردوسی در مورد آن میفرماید:

یکی شاخ سرو آورید از بهشت بدروازه شهر کشمر بکشت

در کتاب دانشنامه مزدیسنا نوشته انوشه روان دکتر موبد جهانگیر اشیدری آمده:گویند اشو زرتشت،دو درخت سرو به طالع سعد در دو محل به دست خود کاشت، یکی در دهکده کشمر(کاشمر) و دیگری در دهکده فریومد از روستاهای توس(طوس) خراسان.به مرور این درخت بلند و ستبر و پرشاخ شده و دیدن آن موجب شگفتی بینندگان میشد.چون وصف این سروها در مجلس متوکل عباسی،خلیفه عهد،بیان شد، او که مشغول به عمارت در جعفریه سرمن رای ،مشهور به سامره بود به خاطرش افتاد که آن سرو را قطع کرده،به بغداد بیاورند.

یکی سرو آزاده را زردهشت   به پیش در آذر اندر بکشت

نبشتش بر آن زاد و سرو سهی   که پذرفت گشتاسب دین بهی

فرستاد هرسو به کشور پیام   که چون سرو کشمر به گیتی کدام

زمینو فرستاد زی من خدای   مرا گفت از اینجا به مینو گرای

کنون جمله این پند من بشنوید   پیاده سوی سرو کشمر روید

در کتاب ثمارالقلوب خواجه ابومنصور ثعالبی چنین آرد: که این دو درخت سرو کاشمر و سرو فریومد گشتاسب ملک فرمود تا بکاشتند. متوکل علی الله جعفربن المعتصم خلیفه را این درخت وصف کردند و او بنای جعفریه آغاز کرده بود. نامه نوشت به عامل نیشابور خواجه ابوالطیب و بامیر طاهربن عبدالله بن طاهر که باید آن درخت (سرو کاشمر) ببرند و بر گردون نهند و به بغداد فرستند و جمله شاخ های آن در نمد دوزند و بفرستند تا درودگران در بغداد آن درخت راست باز نهند و شاخ ها به میخ به هم باز بندند چنانکه هیچ شاخ و فرع از آن درخت ضایع نشود تا وی آن ببیند آن گاه در بنا به کار برند. پس گبر گان(زرتشتیان) جمله جمع شوند و خواجه ابوالطیب را گفتند ما پنجاه هزار دینار زر نیشابوری خزانه خلیفه را خدمت، کنیم در خواه تا از این بریدن درخت درگذرد چه هزار سال زیادت است تا آن درخت کاشته اند و این در سنه اثنتین و ثلاتین و مأتین بود و از آن وقت که این درخت کشته بودند تا بدین وقت هزار و چهارصد و پنج سال بود، و گفتند که قلع و قطع این مبارک نیاد و بدین انتفاع دست ندهد. پس عامل نیشابور گفت متوکل نه از خلفا و ملوک بود که فرمان وی ردّ توان کرد.

پس خواجه ابوالطیب امیر عتاب ورقاأالشاعر الشیبانی را که از فرزندان عمر و بن کلثوم الشاعر بود بدین عمل نصب کرد و استادی درودگر بود. در نیشابور که مثل او نبود او را حسین نجار گفتندی. مدتی روزگار صرف کردند تا اره آن بساختند و اسباب آن را مهیا کردند و استداره ساق این درخت چنانکه در کتب آورده اند مساحت بیست بیست و هفت تازیانه بوده است. هر تازیانه رشی و ربعی بذارع شاه. و گفته اند در سایه آن درخت زیادت از هزار گوسفند گرفتی و وقتی که آدمی نبودی و گوسفند و شبان نبودی و حوش و سماع آنجا آرام گرفتندی و چندان مرغان گوناگون بر شاخ ها مأوی داشتند که اعداد ایشان کسی در ضبط حساب نتواند آورد.

چون بيوفتاد در آن حدود زمین بلرزید و کاریزها و بناهای بسیار خلل کرد و نماز شام انواع و اقسام مرغان بیامدند چندانکه آسمان پوشیده گشت و به انواع اصوات خویش نوحه و زاری می کردند بر وجهی که مردمان از آن تعجب کردند و گوسفندان که در ضلال آن آرام گرفتندی همچنان ناله و زاری آغاز کردند.پانصد هزار درم صرف افتاد در وجوه آن تا اصل آن درخت از کشمر به جعفریه بردند و شاخ ها و فروع آن بر هزار و سیصد اشتر نهادند.

آن روز که بیگ منزلی جعفریه رسید آنشب غلامان متوکل را بکشتند و آن اصل سرو ندید و آن برخورداری نیافت. و این بود شب چهارشنبه لثلاث خلون من شوال سنه اثنتین و ثلاثین و مأتین. باغر ترکی با جماعتی از غلامان به اشارت منتصر قصد متوکل کردند و متوکل در مجلس لهو نشسته بود و آن (درخت) در یک منزلی جعفریه بماند تا عهدی نزدیک. و در آن سال والی نیشابور که آن فرمود ابوالطیب طاهر و هر که در آن سعی کرده بود جمله پیش از حولان حول هلاک شدند. درودگر و آهنگر و شاگردان و اصحاب نظاره و ناقلان آن چوب هیچ کس نماندند و این از اتفاقات عجیبه است...(بنقل از کتاب ثمارالقلوب خواجه ابومنصور ثعالبی)

این چنین گفته شده بود که اگر کسی دستور به بریدن یکی از این دو سرو دهد و یا ریشه آنرا ببیند(آنرا قطع کند) بلافاصله خواهد مرد و متوکل نیز بدست غلامانش کشته شد...

باید دانست که درخت سرو از دیر باز علامت و نشانه ایران باستان بوده .اینکه در قالیها،فرشها و غیره نقش سروهای شاخه برگشته بسیار دیده میشود،بقایای آثار همان سنت ملی است(سرو نماد ملت ایران است، چنان که جبر زمانه سر او را خم کرده اما در مقابل انیران کمر خم نکردهو استوار است).در کاشمر مناره ای است به نام مناره کاشمر که هنوز باقی است.سالها پیش،مرزبان خسرویان پیرو گفته برخی از افراد محل آن را آرامگاه زردشت(زرتشت) دانست که صحت آن به ثبوت نرسیده است(البته چنین حدسی نیز در مورد مزارشریف واقع در افغانستان زده میشود).رئیس دفتر رضا شاه قطعه ذغالی از آن محل در دست داشت که وقتی سرخ میشد و سپس خاموش می گردید،خاکستر نمی شد و همانگونه باقی میماند.در اطراف و اکناف ایران، بویژه نقاط ییلاقی ،درختهای کهنی است که مردم آنرا هزار ساله و شاید بیشتر میدانند و آنها را جمشیدی میگویند.

همچنین در روستای قنوات غسان ،نزدیک کرمان،درخت چناری بود که توی آن خالی بود،برخی آنرا گرامی داشته و حتی در جوار آن کسب و کار میکردند.چند سال پیش آتش گرفت و از بین رفت!!!!!

حافظ :مرید پیرمغانم زمن مرنج ای شیخ

irangatha — Thu, 07 May 2009 16:22:56 GMT

محمد گلندام كه از شاگردان و مريدان حافظ بوده است و تمامي غزليات وي را، او جمع آوري و نشر داده است ، در مقدمه غزليات از حافظ به عنوان شهيد ياد مي كند كه در پي فتواي فقها به قتل رسيده است!!!

در كتاب عرفات العاشقين ، نوشته ي اميرتقي الدين ، مي خوانيم:

آنگاه كه ماموران حكومت در پي فتواي فقها و حكم قوه ي قضاييه به خانه ي حافظ حمله نمودند تا وي را بازداشت نموده وبه قتل برسانند، بانوان خانه حافظ ، تمامي آثار و نوشته هاي وي را در چاه ريختند تا به دست ماموران نيفتد.

شمس الدين محمد حافظ شيرازي كه در كودكي قرآن را حفظ نموده بود ، لقب حافظ را مثل ده ها شخص دوران خود بدست آورد! حفظ تمامي قرآن عادتي شده بود كه كودكان در 8-10 ويا 12 سالگي آنرا وظيفه مي دانستند و در اين سن و سا ل تمامي قرآن را از بر مي خواندند و به ديگران آموزش مي دادند. حافظ در كودكي علاوه بر حفظ و آموزش قرآن ، در يك نانوا يي نيز كار مي كرد و به كار خمير گيري مشغول بود. حافظ از همان نوجواني به عنوان رند شيراز معروف شد. و اين به خاطر زيركي و باهوشي وي بود. رند در لغت به معناي زيرك، هوشيار ، آگاه به اسرار و واقف به علوم بسيار ، مي باشد و نيز به كسي مي گويند كه درونش پاك تر از ظاهرش باشد.

چنانچه برخي از مورخين نوشته اند و از غزليات حافظ برداشت مي شود ،حافظ در نوجواني عاشق دختري به نام (( شاخ نبات )) مي شود كه دختر پيش نماز محل بوده است. و در همين هنگامه عاشقي ، ذوق و شوق حافظ به غزل سرايي رشد مي كند. ولي شوربختانه ملاي محل ، دختر خود را عروس مي كند. و حافظ در عشق نوجواني خود شكست مي خورد. از سويي ديگر استقبال مردم و خردمندان از غزليات حافظ در سراسر جهان پارس زبان آن دوران از هند تا ايران و عراق موجب بروز حسادت ملا ها و فقها عليه حافظ مي شود. و آنها را به جايي مي كشاند تا از هر بيت و غزل ا و سندي بيابند براي محكوم كردن و تكفير رند شيراز.

از سويي ديگر حافظ نيز بيش از پيش به ناداني، تزوير و بي مايه بودن افكار فقها پي ميبرد و كم كم از آنها و انديشه هاي آنها جدا مي شود و در غزليات خود به افشاي آنها مي پرداخت:

دور شو از برم اي واعظ و بيهوده مگوي من نه آنم كه دگر گوش به تزوير كنم

حافظا مي خور و رندي كن و خوش باش ولي دام تزوير نكن چون دگران قرآن را

همانطور كه حافظ آرام آرام از افكار و عقايد فقها ي دوران خود جدا و دور مي شد ، به سوي يك انديشه ي جايگزين نيز نزديك ميشود ، و در سروده هاي خود اعتراف مي كند كه در ابتدا از حقايق آگاه نبوده است تا اينكه در پي آشنايي با انديشه هاي ديگر در معني بر او گشوده مي شود:

اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود در مكتب غم تو چنين نكته دان شدم

آن روز بر دلم در معني گشوده شد كز ساكنان درگه (( پير مغان)) شدم

در پي توطئه هاي ملايان ، بارها و بارها حافظ از شيراز رانده شد و او را تبعيد نمودند:

گر ازين منزل غربت بسوي خانه روم دگر آنجا كه روم عاقل و فرزانه روم

اما پس از بازگشت از تبعيد ، باز اعترافات رند شيراز در غزل هاي وي متبلور ميشود:

گر مسلماني از اين است كه حافظ دارد واي اگراز پس امروز بود فردايي

(( مغ)) در لغت به انسان اوستايي ، و يا پيشواي آيين اوستا گفته مي شود و پير مغان به زرتشت نخستين و يا بزرگترين پيشواي آيين اوستا اطلاق مي شود. حافظ در هنگامه ي پاياني عمر خود، بسيار به اين مسئله كشيده مي شود و در غزليات بسياري وفاداري خود را به پير مغان و (( آيين مهر )) اعلام مي كند:

جام مي ، گيرم و از اهل ريا دور شوم يعني ازاهل جهان پاك دلي بگزينم

بر دلم گرد ستم هاست خدايا مپسند كه مكدر شود آيينه ي (( مهر آيينم))

در اين ابيات حافظ صريحا اعتراف مي كند كه آيين ودين ا و ميترايي يا همان آيين مهر است.

و اما اسناد ميترايي بودن رند شيراز و پيرو (( آيين اوستا = پير مغان )) بودن وي در لابه لاي غزليات او با صراحتي ويژه به چشم مي خورد:

بنده ي پير خراباتم كه لطفش دائم است ورنه لطف شيخ و زاهد گاه هست گاه نيست

چل سال پيش رفت كه من لاف مي زنم كز چاكران پير مغان كمترين منم

منم كه گوشه ميخانه خانقاه من است دعاي پيرمغان ورد صبحگاه من است

حافظ جناب پير مغان جاي دولت ست من ترك خاكبوسي اين در نميكنم

گرمدد خواستم از پيرمغان عيب مكن شيخ ما گفت كه در صومعه همت نبود

مريد پيرمغانم زمن مرنج اي شيخ چرا كه وعده توكردي واو بجا آورد

و در جايي ديگر مي گويد:

در خرابات مغان نور خدا مي بينم اين عجب بين كه چه نوري ز كجا ميبينم

از آن به دير مغانم عزيز مي دارند كه آتشي كه نميرد هميشه در دل ماست

هرچند آيين اوستا يكي از چهار ديني ست كه قرآن مجبور به پذيرش آن گشته و پيروان اين چهار آيين در ممالك اسلامي مي بايست امنيت مي داشتند ، اما بخشي از فقها و روحانيون همواره در طول تاريخ ، انسانهاي آزاده و فرهيخته ي بسياري را به جرم كفر و الحاد و ارتداد به قتل رسانده اند. حتي حافظ را كه طبق آيين اوستا خداپرست بوده است ، نيز شامل اين اتهامات شده و چون بسياري ديگر مانند سهروردي ، ابن مقفع ، حلاج و... در پي حكم روحانيون اسلامي به قتل رسيده است.

فروهرنمادپایدارایرانیان

irangatha — Thu, 07 May 2009 16:20:55 GMT

نياكان ما از چند هزار سال پيش دريافته بودند كه هر انسان زنده از تن، جان، روان، وجدان و فروهر (Fravahr) سرشته شده كه پويندگي و بالندگي انسان از كوشش و جوشش آن‌هاست.

فروهر از دو واژه‌ي “فره” به معني جلو، پيش و “وهر” يا ورتي به معني برنده و كشنده درست شده است و شايد بتوان گفت از نظر زندگي، فروهر بزرگترين و باارزش‌ترين جزء وجود انسان است ، چون پرتوي از هستي بي‌پايان اهورامزداست كه انسان را به‌سوي رسايي رهنما مي‌شود و وظيفه‌ي پيش‌بري و فرابري، براي انسان به برترين پايه‌ي هستي را داراست. و پس از مرگ با همان پاكي و درستي به اصل خود (اهورامزدا) مي‌پيوندد.

امروزه نگاره‌ي زير بين زرتشتيان نمايانگر شكل فروهر است و به‌عنوان نشانواره‌ي دين زرتشتي به‌كار مي‌رود. اين نگاره، گذشته‌ي چندين هزارساله داشته و شبيه آن در جاهاي ديگر و نزد قوم‌هاي ديگري ديده شده است ولي شكل كنوني آن در كتيبه‌هاي هخامنشي بالاي سر پادشاهان ديده مي‌شود.

تصوير فروهر

هر پاره‌اي از نگاره‌ي فروهر يادآور اهميت و مسوليت فروهر در زندگي است:

1- سر: سر فروهر به‌صورت مردي سالخورده است تا با ديدن آن به‌ياد آوريم كه فروهر مانند بزرگان و افراد مسن ما را راهنمايي مي‌كند.

2- دست‌ها: دست‌هاي فروهر به‌طرف بالاست به‌خاطر آنكه هميشه به اهورامزدا توجه داشته باشيم.

در دست فروهر حلقه‌اي وجود دارد كه آن‌را نشانه‌ي احترام به عهد و پيمان مي‌دانند.

3- بال‌ها: بال‌هاي فروهر باز است. چون با ديدن بال‌هاي باز، ذهن انسان متوجه پرواز و پيشرفت شده و از ديدن اين دو بال باز فورا به ياد مي‌آورد كه فروهر او را به‌سوي پيشرفت و سربلندي راهنمايي مي‌كند.

همچنين هر بال خود داراي سه بخش است كه نشانه‌ي انديشه‌نيك، گفتار نيك و كردار نيك بوده و با ديدن اين سه بخش آگاه مي‌شويم كه هرگونه پيشرفتي بايد از راه درست يعني به‌وسيله‌ي انديشه و گفتار و كردار نيك انجام شود.

4- دايره ميان شكل: دايره خطي‌ است منحني كه از هر نقطه‌ي آن شروع كنيم باز به همان نقطه خواهيم رسيد. منظور از اين دايره در ميان فروهر، نشان‌دادن روزگار بي‌پايان است. به اين معني كه هر عمل و كرداري كه در اين زندگي (روي دايره) صورت گيرد نتيجه‌ي آن در همين دنيا متوجه انسان است و اثر آن باقي خواهد ماند. (باز به همان نقطه از دايره خواهد رسيد). و در جهان ديگر روان از پاداش يا جزاي آن برخوردار خواهد شد.

5- دامن: دامن فروهر از سه قسمت به‌وجود آمده كه نشانه‌ي انديشه و گفتار و كردار بد است . از مشاهده‌ي اين سه بخش درمي‌يابيم كه همواره بايد انديشه و گفتار و كردار بد را به زير افكنده، پست و زبون سازيم. (همانطور كه دامن در زير قرار دارد)

6- دو رشته‌ي آويخته: اين دو رشته نشانه‌ي سپنتامينو (مينوي خوب) و انگره‌مينو (مينوي بد) است كه هميشه ممكن است در انديشه‌ي انسان ظاهر شوند . وظيفه‌ي هر زرتشتي اين است كه خوبي را در انديشه‌ي خود قرار داده و بدي را از آن دور كند (نيك بينديشد).

هر روزتان نوروز نوروزتان پیروز... پاینده باد ایرانم

irangatha — Thu, 19 Mar 2009 21:04:18 GMT

بر چهره گل نسیم نوروز خوش است

در صحن چمن روی دل افروز خوش است

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست

خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت

چون آب به جویبار و چون باد به دشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

روزی که نیامده است و روزی که گذشت

جشن میگیریم یادگار پدرانمان را تا کور شود هر آنکه نتواند دید

نوروز خجسته باد بر تمام مردم ایرانم

امسال در سفره هفت سین شاهنامه فردوسی میگزاریم که به درستی

معجزه واقعی شاهنامه است

بگوییم کاسپین

irangatha — Mon, 19 Jan 2009 09:40:18 GMT

خزر نام قومي بربر ، ستيزه جو و انيراني ( غير ايراني ) است كه در بين شمال غربي درياي كاسپين و درياي سياه سكونت داشتند . اين قوم كه در طول تاريخ به قومي وحشي مشهورند ، در حدود سده ي ششم ميلادي ، حكومت مستقلي به وجود آوردند و كشور خود را خاقانات خزر ناميدند . آنان پس از تشكيل فرمانروايي مستقل ، يورش به اقوام همسايه را كه بيشتر مردم اسلاو بودند ، آغاز كردند و هر از گاهي نيز زيان هايي به بخش هاي شمالي امپراتوري ساساني مي رساندند ، تا آنكه براي جلوگيري از يورش هاي اين قوم نيمه وحشي به دستور كيخسرو انوشيروان ، ديواري بزرگ در شهر دربند ساخته شد ، كه سنگ نبشته ي اين دستور نيز همچنان باقي مانده است . تا آنكه در سده هاي 9 و 10 ميلادي با يورش اقوام روس ، خزرها سرزمين هايشان را از دست دادند و به سوي اروپاي غربي گريختند .

اما كاسپين كه در بسياري از زبان هاي جهان براي اشاره به اين درياچه به كار مي رود ، از نام قوم ايراني و سفيدپوست كاسپي گرفته شده است كه ابتدا در كرانه هاي باختري تا جنوب باختري درياچه ساكن بوده اند و كم كم تا كرانه هاي جنوبي آمدند . از ديدگاه قوم شناسي نيز بر پايه ي پژوهش هاي جديدي كه درباره ي ژنتيك مردمان جنوبي اين دريا شده ، چنين گواهي شده كه مردمان گيلك زبان - شامل طبري ها و ديلمي ها - همگي از سوي پدري از نوادگان مردمي هستند كه از باختر درياچه ي كاسپين آمده اند .

وجود شهري به نام دروازه ي كاسپين ( دربند ) در ورودي سرزمين باستاني تبرستان ( كه هم اكنون در استان تهران است‌ ) گواهي ديگر بر اين ادعاست . نام هاي كاشان و قزوين نيز بيانگر اين موضوعند . كاسپين نام جهاني و حقيقي اين درياست . دانستن همين تاريخچه ي كوتاه ، هر ايراني را بر آن مي دارد تا كاسپين را خزر نخواند . بزرگترين درياچه ي جهان در شمالي ترين بخش خاك ميهن باستاني ماست . درياچه اي با پيرامون 7000 كيلومتر و پهنه ي 394200 كيلومتر مربع .

دریای کاسپین

کوروش .صدایت در جهان پیچیده است

irangatha — Fri, 31 Oct 2008 19:26:30 GMT

شاید امروز فقط نامی از تو مانده پدر ایران به جهان بزرگ قسم هنوز نامی بالا تر از نام تو نیامده

درست است که امروز در چنگال بی خردان گرفتاریم اما به خود میبالیم که این بی خردان هنوز بعد از

هزاران سال از تو می ترسند گویی سوار بر اسب خود در کنار پارسه ایستاده ای دوباره لشگر بزرگت

آماده است تا به جنگ دشمن برود دوباره دروازه های بابل را باز می کنیم و دوباره حقوق بشر درس

میدهیم .دوباره صدای آزادی را در جهان طنین انداز می کنیم . کوروش صدایم کن

ایرانم

irangatha — Thu, 24 Apr 2008 06:15:18 GMT

و این هم عاقبت تنها تازی که پس از هزارو چهارصد سال جرات حمله به ایران را پیدا کرد

و تنها یک سوال .

آیا تنها صدای توپ و تانک است که مردان این سر زمین را بیدار می کند

هزاران مردی که ۸ سال رستم وار بر تازیان تاختند به راستی که در این ۸ سال ما با تمام تازیان جنگیدیم

و آنان را شکست دادیم پس چرا امروز صدای فریاد شهیدان را نمی شنویم

فراموش نکنیم که هنوز هم بزرگترین دشمنان ما تازیان هستند.

اما امروز :

امارات ادعای مالکیت جزایر سه گانه را دارد. کاش یک مرد بیاید

تازیان نام جعلی برخلیج همیشه فارس نهادند . کاش یک مرد بیاید

دختران و زنان ایرانی گروه گروه به دبی قاچاق می شوند. کاش یک مرد بیاید

کاش میهنم پدر داشت کاش میهنم کوروش داشت کاش میهنم بابک داشت کاش میهنم ابو مسلم داشت. کاش میهنم یک مرد چون شهیدان داشت

ای سرور گرامی ای بانوی عزیز شاید من ویا تو باید به پا خیزیم فرهنگ هفت هزار ساله خود را بشناسیم و به نبرد تازیان برویم

شعری نثار تمام جان دادگان راه میهن(ایرانم)

خاكم به سر زغصه به سر خاكم اگر كنم

خاك وطن كه رفت چه خاكي به سر كنم

آوخ كلاه نيست وطن تا كه از سرم

برداشتند فكر كلاهي دگر كنم

مرد آن بود كه اين كلهش بر سر است و من

نا مردم ار بي كله آني به سر كنم

من آن نيم كه يك سره تدبير مملكت

تسليم هرزه گرد قضا و قدر كنم

زير و زبر اگر نكني خاك خصم ما

اي چرخ! زيرو روي تو زيرو زبر كنم

جايي است آرزوي من ار من به آن رسم

از روي نعش لشكر دشمن گذر كنم

هر آنچه مي كني بكن اي دشمن قوي

من نيز اگر قوي شدم از تو بتر كنم

من آن نيم به مرگ طبيعي شوم هلاك

وين كاسه خون به بستر راحت هدر كنم

معشوق ((عشقي)) اي وطن اي عشق پاك من

اي آنكه ذكر عشق تو شام و سحر كنم:

عشقت نه سرسري است كه از سر به در شود

مهرت نه عارضي ست كه جاي دگر كنم

عشق تو در وجودم و مهر تو در دلم

با شير اندرون شد و با جان به در كنم

آیین زرتشت وارون دیگر آیین هاست

irangatha — Sun, 06 Apr 2008 23:31:18 GMT

دین بهی پس از هزارها سال مانند درخت تنومندی است که در زیر هزاران خروار خاشاک مدفون مانده و امروزه جوانه های نورس آن سر بر کشیده و نمودار گردیده اند. بر پیمان دانشمندان و پژوهشگران بی غرض روشنفکر است که این درخت کهن سال تنومند و برومند را آبیاری کنند تا شاخ و برگ آنها گسترش پیدا کند و دنیایی را از میوه های پر دانش خود بهره مند سازد.
باید زنگارهای سد ساله ها را از پیام زرتشت زدود .

دین زرتشت وارون دیگر دین هاست که نمایندگان و پیشوایانش خود را نماینده خدا و پیغمبر او بشمار میآورند و چنین نمایانده اند که خدا بسراغ آنان رفته و آنها را به پیامبری و نمایندگی خویش برگزیده است . در دین زرتشت این پروردگار نیست که زرتشت را می شناسد و بسراغ او میرود بلکه این زرتشت است که می اندیشد و در درون خود فرو میرود خرد را بکار میگیرد و پروردگار را می شناسد و خود را باو نزدیک میکند در دیگر دین ها این پروردگار است که به گفتگو با نماینده و پیغمبر خود می پردازد دستور میدهد خشم میگیرد و مهربان میشود و خدای آنها می خروشد در آرامش فرو میرود فریاد میکشد و به کیفر میرساند و به بیم و هراس میاندازد ، نرمی میکند و مهرورزی نشان میدهد بدین گونه خدا با دگرگونیهای روانی و خانوادگی و محیط پیرامون ، نماینده اش در روی زمین دچار دگرگونی میشود و گفتارهای ضد و نقیض سرازیر میکند ولی در اندیشه و گفتار زرتشت در هیچ جا و بهیچ روی دوگانگی یافت نمی شود . او یک راه را برگزیده است و همچنان با خرد توانای خود آن را دنبال میکند او میکوشد تا راه نیکبختی را بروی آدمیان بگشاید= خدا در اندیشه زرتشت هیچگاه از ژرفای آنها به زمین نیامده و خود را آمیخته راه و روش ناپسند انسانها نکرده است و آنها را به بیراهه نکشانده و خشم و کینه نگرفته است این زرتشت است که به یاری اندیشه پرواز میکند تا با خرد توانای خویش به جستجوی نادانستنیها بپردازد . او برای پیدا کردن رازهای نهفته میرود و سر بلند و کامیاب باز میگردد .زرتشت ( اهورا مزدا ) را در آسمانها می اندیشد و از او برای خوشبختی جهان نیرو می جوید .
دین زرتشت پس از یورش اسکندر ......... و تازیان بیابان گرد بر سرزمین (اهورایی) ایران که کتابها را سوزاندند و به آب انداختند و مردان را سر بریدند و زنان رابه بردگی بردند و کودکان را به امان خدا رها کردند ، خواست پروردگار بوده که تا بامروز رسیده و سر پا مانده است اکنون مدتی است که جوانه های نورس آن از دور و بر آن درخت کهن سال با سرعت هر چه بیشتر رو به رشد گزاشته و دنیای امروز را به شگفتی واداشته است . پژوهشگران خاور و باختر پژوهش در این آئین را پیگیری می نمایند و هر ساله چندین کتاب در باره فلسفه آئین زرتشت بوسیله این دانشمندان روشنفکر و واقع بین به جهانیان عرضه میشود و زنگار هائی که بوسیله بد اندیشان یاوه گو و مغرضان کوتاه فکر و ددمنش که بآن بسته اند از چهره پر فروغ فرهنگ ایران زمین مانند دری گرانبها در پهنه گیتی میدرخشند ، می زدایند .

جهانگیر موبد اشیدری

خرد و راستی در پیام زرتشت

irangatha — Sun, 06 Apr 2008 22:58:18 GMT

هزاران سال پیش از گاه میلاد که گیتی بد سراسر جنگ و بیداد
تو ای زرتشت پاک روشنایی بیاوردی پیام آشنایی

نوید آشتی دادی بشر را ستردی از نهادش رنگ شر را
بیفشاندی زخود نور خرد را شناساندی نهاد نیک و بد را

نمایاندی بما با هوشیاری سه مشعل رهنمون کامکاری
سه بنیاد رسا و جاودانه که زان بهتر نباشد در زمانه

به اندیشه ی نکو جان زنده کردی به گفتار نکو تابنده کردی
به کردار نکو پاینده کردی سرشت آدمی ارزنده کردی

خرد گفتی که در جانها اهوراست که اهریمن نشان تیرگیها ست
بما گفتی خرد را پیشه سازیم وهومن مایه اندیشه سازیم

نگفتی اختیار از آن ما نیست رهایی جز بدلخواه خدا نیست
نگفتی آب کوثر در بهشت است نترساندی که دوزخ سرنوشت است

نگفتی مان خدا را بنده باشیم هراسان از گنه شرمنده باشیم
تو گاهان درخشان را سرودی بفرزان اشا مان ره نمودی

خرد را گوهر اندیشه کردی خرد ورزی و دانش پیشه کردی
بما آموختی هان کار کن کار که کار تست با تیمار پیکار

زن و مردند یکسان در اوستا کسی برتر که جوید راه اشا
بهشت جاودان ما همین است بهشت آنجا که دانش برترین است

بهشت گمرهان دیگر جهانست بهشت ما زمین و آسمان است
دروجان دینشان دیوان پرستی است اشویان مهرشان پیمان هستی است

بهشت آنجاست کازاری نباشد برای جنگ افزاری نباشد
هرآنکس کو برد سوی اشا راه بفرجام رسایی باشدش گاه

پیام زرتشت(شعر از دکتر پرویز کوپائی)